Gün geldi yağmur ile kar ile yoğruldum, gün geldi güneşe rüzgâra muhtaç oldum.
Yılmadım, çağlayan dereler gibi çağladım.
Bendimi yıkıp toprak üstünde yeni bir hayata merhaba dedim.
Dostlarım!
Arkadaşlarım!
Şurut tarla, bense tohum olmasaydım enin olun Şurut’ta başka bir şey olurdum.
Beni bu topraklara bağlayan sebep acaba neydi?
Neydi ki? sılama ev yapmaya sürükleyen sebep neydi.
Hani bir önceki yazımda size “Sevgi Tohumları” adlı yazımda bahsetmiştim ya o sevgi beni şurut’a bağlayan sebepti.
O sevginin kaynağı “Peygamber soyu seyitler “ ve SEYİT ÇAĞIRAN BABA idi.
İşte o babaya muhterem zat’a tabi olmuşlar.
Kürtlerin Karabeği Rasim Çavuş ve onun neslinden gelenler…
Onlar bu sevgi tohumlarını ekmeselerdi, gönüllerimize o ateşi düşürmeselerdi bizi o topraklara bağlayan bir sebep olurmuydu ?.
Allah Rahmet Eylesin.
Rahmetiyle muamelemde bulunsun.
Güzel insanlarına kokuları daim olsun kıyamete kadar…
Sıra bizlerde dostlar haydi tohum ekmeye!
Bu yazı 10406 defa okunmuştur